Afscheid voor Jelka Otten bij VRC.

Op negenjarige leeftijd ben ik begonnen met rolschaatsen bij de Valkenswaardse Roller Club, voorheen de dennenberg genoemd. Tot mijn 18^de jaar ben ik actief lid geweest als figuur- en  kunstrolschaatster. Samen met mijn ouders reden we het hele land door om aan wedstrijden deel te nemen. De spanningen konden enorm oplopen op z’n dag. Je begon met figuurrijden en daarna moest je je kuurtje presenteren. Op muziek had je dan ong. drie minuten de tijd, om je kunnen te tonen aan de jury. Nadat ik hiermee gestopt ben, ben ik verder gegaan als hulptrainster.

In onze sport kun je aan veel categorieën deel nemen. Zo kun je er ook voor kiezen om deel te nemen aan het showrijden. Dit is voor onze vereniging erg belangrijk geworden. Een keer per jaar zijn er Nederlands Kampioenschappen. Wij zitten bij de top van Nederland. Er wordt hier dan ook het hele jaar voor getraind. Eerst moet je ervoor zorgen dat je een goed thema verzint. Hier zoek je dan muziek bij die er het beste op aansluit. Dan kunnen de trainingen beginnen. Samen met de ouders/verzorgers van de leden worden er steeds weer prachtige kostuums met de hand gemaakt, passend bij het thema. Zelf ben ik nog wel actief in het showrijden. Het leuke bij VRC is dat alle meiden die showrijden ook vriendinnen van elkaar zijn. We zijn allemaal van jongs af aan begonnen dus hebben we veel met elkaar meegemaakt. Sinds 2000 ben ik ook showtrainster van meiden tot 14 jaar. Samen met Marcia de Wit en Kim van den Bosch hebben we NK shownummers bedacht voor deze leeftijd. Zij zijn dan ook tot 2 keer toe beloont met de titel Nederlands Kampioen. Iets om zeer trots op te zijn!

We zijn regelmatig met de hele showgroep naar Europese kampioenschapen geweest. Dit was voor ons allemaal een hele happening! s’Morgensvroeg vertrekken met de bus, veel lachen, slapen, foto’s maken, elkaar voor de gek houden, van alles verzonnen we. Soms moesten we ruim 20 uur in de bus zitten. Op naar Italië, Frankrijk, Duitsland, Denemarken enz. Elk uitstapje is een feestje bij VRC. Ook de ouders verheugen zich daar vaak op, soms zelf meer dan de rijdsters!

Ook organiseert de VRC om het jaar een fantastische kerst-wintershow. Voor mijn gevoel hoort dit ook écht bij kerstmis. Ieder jaar wordt het mooier en beter. Na afloop van elke show hoor je altijd positieve reactie’s “we wisten niet dat het zo mooi was”. Tijdens deze show worden nummers gereden die we ook op Nederlands en Europese niveau hebben laten zien. Voor ons achter de schermen blijft het steeds spannend. Het blijft stressen geblazen. Je moet er altijd voor zorgen dat vóór de show alle kleding in de juiste volgorde hangt. Dan de make-up in en rolschaatsen aan. Na elk nummer is het razendsnel pak uit, schaatsen uit, nieuw pak aan, schaatsen weer aan en hup snel naar de baan. Tijdens het oprijden zie je het publiek weer zitten. Het decor ziet er schitterend uit en wij mogen er op dat moment ook wel wezen. Dan vergeet je weer even helemaal de stress. Tot het nummer is afgelopen en je begint weer van voor af aan. Tijdens onze nieuwe show genoemd “telling stories”  worden er 24 nummers gereden. Met de trainsters proberen we er weer een knalshow van te maken. Voor mij zal dit de laatste kerstshow zijn als rijdster. Ik heb het altijd met veel plezier en gezonde spanning gedaan maar ik wil me na het NK, wat gehouden wordt begin februari, helemaal storten op het trainers gebeuren. Ik zal tijdens de laatste show vast een traantje wegpinken maar ja dat hoort erbij. Hopelijk mogen wij u begroeten op een van onze kerst-wintershow’s in onze rollerhal aan de Schotelmansstraat.

Met sportieve groetjes,

Jelka Otten

Rolschaatsen

Wij zijn twee zusjes,en we zitten allebei onder rolschaatsen. Dit is wat we er van vinden:

Laya: Ik vind het een leuke sport,we moeten wel veel trainen. Maar ik doe het graag voor een show. Ik vind shows wel leuk maar ik ben wel vaak zenuwachtig.

Kyona: ik vind shows altijd hardstikke leuk!!! En het trainen is ook altijd heel leuk en heel gezellig. En ik vind rolschaatsen super leuk. En dit jaar is er weer een kerstshow,en hij wordt super leuk. En dus komen.

Geschreven door Laya Verhoeff 11 jaar en Kyona Verhoeff 9 jaar.

Kerstshow

Ik vind het heel erg leuk om mee te doen met de show. De vorige keer heb ik na afloop van alle shows zelfs moeten huilen omdat ik het zo jammer vond dat het toen allemaal voorbij was.

We moeten heel veel extra trainen maar dat is helemaal niet erg. Er zijn heel veel verschillende dansen en dus ook heel veel verschillende pakken. Sommige pakken zijn echt heel schattig en het is dan ook heel leuk om deze mooie pakken aan te mogen. Ze zitten niet allemaal even lekker maar dan zeggen de mama’s “kom op, het is maar voor 3 minuten”.

Wat ik heel gaaf vind is als we met z’n allen oefenen. Als wij dan tussen al die grote meiden in staan en samen met hun rolschaatsen.

Gelukkig duurt het nog maar een week voordat we gaan beginnen met de show. Ik kan bijna niet wachten. Het kan best zijn dat ik na afloop weer ga huilen omdat het is afgelopen.

Geschreven door Claudia Ernst, 10 jaar.

Het beleven van de Kerst/wintershow VRC

6 Jaar geleden zijn wij naar de kerstshow van de VRC gaan kijken. Niet omdat er iemand meereed die wij kenden, maar omdat mijn zus had gezegd dat het zo mooi is om naar te kijken.

Nou, ze had gelijk. Het leek wel Holliday on Ice maar dan op 4 wielen. Het grote verschil was dat je minder ver van de rijdsters afzit en je dus het gevoel had meer betrokken te zijn bij de dans. April 2004 is onze dochter Claudia gaan rolschaatsen en mocht dat jaar al meedoen met de Kerstshow. Vanaf augustus dat jaar ben ik gaan meehelpen met de kleding (ver)maken. Dat was voor mij een leuke onbezorgde tijd. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Wat een geregel. Die mensen hier hebben het ontzettend druk. Ik had veel bewondering voor de vrijwilligers. Wat een monsterklus. Maar omdat ik alleen maar “meehielp” kan ik echt genieten van de “knutsel en freubel”-dagen. Tijdens de shows heb ik meegeholpen met het aan- en omkleden van de jongste rijdsters. Gelukkig was er voor de helpende ouders de mogelijkheid om toch ook 1 show zelf te gaan kijken. Ik was echt helemaal apetrots op de meisjes en dames die hadden gerolschaatst maar zo wie zo op onze club de VRC dat “wij”toch zo’n mooie show konden laten zien.

Nu 2 jaar later kijk ik weer anders tegen de kerstshow aan. Ik ben nu meer betrokken bij de organisatie. Samen met andere moeders ben ik nu weer druk bezig met de kleding. Weer zo’n monsterklus. Het komt voor dat er nu andere meisjes dan 2 jaar geleden in een nummer rijden en dan moeten natuurlijk de pakken worden gepast en hier en daar worden vermaakt. Alle kleding is trouwens door de “naai”-moeders zelf gemaakt, en daarna volgt er vaak nog uren glitterwerk per pak.

Andere ouders zijn druk bezig met het maken van het decor, het regelen dat er elke show een loterij kan zijn, de pr-groep timmert ook goed aan de weg om kenbaar te maken dat er een nieuwe schitterende show aan gaan komen. Ik heb echt bewondering voor alle mensen die ons helpen wat het is niet niks. De show bedenken, de rijdsters die vele uren oefenen, de Pr, het decor, de kleding, de aankleding van de rollerhal, de bezetting van de kantine, enz, enz. Het grote verschil voor mij met de vorige shows is dat ik me nu meer zorgen maak dan 2 jaar geleden omdat ik meer op de hoogte ben van wat er allemaal nog moet gebeuren voordat de grote show gaat beginnen.

Geschreven door Connie Ernst, Commissielid VRC